şehirde yaşam masrafı

müzik dinlemek benim için hep bir kaçış oldu. küçükken kasetler vardı, ortaokulda walkman aldım, lise ipodla geçti, üniversitede spotify çıktı. dinleme şekli değişti ama duygu hep aynı kaldı: bir şarkı çalmaya başlayınca etrafımdaki dünya bir an için duraklıyor. bazen bu bana yetiyor; günün stresinden 3 dakika için kaçmak hayatımı kurtarıyor demeyeyim ama gerçek anlamda iyi geliyor. hala plak çalar açıp eski albümleri dinliyorum, çünkü dijital ortam ne kadar pratik olursa olsun bir parça eksik bırakıyor.

bir gün arkadaşımla konuşurken bu konuda öyle güzel bir şey söyledi ki, üç ay aklımdan çıkmadı. "insan bir defa görür, sonra unutur," dedi. ben de ona katılıyorum şimdi. (bkz: bellek)

geçen ay tatilde bunu düşündüm uzun uzun. dağ başında kendi kendime kalınca farklı düşünüyorum, denizde kalabalıkta farklı. nereye gittiğin önemli ama nasıl bir kafayla gittiğin daha önemli. bu yüzden tatil planlarken sadece yer değil ruh hâli de düşünülmeli.

geçen ay tatilde bunu düşündüm uzun uzun. dağ başında kendi kendime kalınca farklı düşünüyorum, denizde kalabalıkta farklı. nereye gittiğin önemli ama nasıl bir kafayla gittiğin daha önemli. bu yüzden tatil planlarken sadece yer değil ruh hâli de düşünülmeli.

bir gün arkadaşımla konuşurken bu konuda öyle güzel bir şey söyledi ki, üç ay aklımdan çıkmadı. "insan bir defa görür, sonra unutur," dedi. ben de ona katılıyorum şimdi. (bkz: bellek)