yağmur yağarken yürümek

kahve içme tutkum 25 yaşımdan sonra başladı, öncesinde hiç sevmezdim. ilk fincan acı geldi, ikinci fincan tahammül edilebilirdi, üçüncüsünde fark ettim ki kahve aslında insanı kafa olarak değil kalp olarak uyandıran bir şey. sabah kalkıp ilk işim kahve makinesini çalıştırmak, su ısınırken pencereden sokağa bakıyorum, yavaş yavaş şehir uyanıyor. o anların değeri büyük benim için; günün geri kalanı ne kadar yoğun olursa olsun, en azından sabah kendime ait yarım saat var. herkesin böyle bir ritüel bulması lazım sanırım.