aile büyüklerinin tavsiyesi

ne zaman bu konu açılsa, kişisel bir anım canlanır. lise yıllarımda en yakın arkadaşımla konuşurken yapmıştık aslında benzer bir tartışmayı. (bkz: yıllar geçti) o günler geride kaldı ama o tartışma hâlâ yaşıyor zihnimde. demek ki bazı konular asla bitmiyor, sadece formdan forma giriyor.

fikrim çoktan netleşmiş bu konuda: ne yaparsan yap, vakit kazanamazsın. zamanı yöneten ölçütler dış değil iç dünyada. dış dünyaya çıkıp aramak nafile, herkes bunu önce dışarıda arıyor ama esas mesele şu: kendi içine bakan biri için zaman bir engel değil, akış. (bkz: stoa felsefesi)

ailem hiç anlamadı bu konuyu, ama yıllar geçtikçe ben anlamaya başladım. büyüdükçe insan kendi geçmişine farklı bir gözle bakıyor. çocukluğumda ne kadar haklı olduğumu sandığım pek çok şey, şimdi düşününce o kadar da doğru değilmiş. olgunluk bunu fark etmek olsa gerek.

ne zaman bu konu açılsa, kişisel bir anım canlanır. lise yıllarımda en yakın arkadaşımla konuşurken yapmıştık aslında benzer bir tartışmayı. (bkz: yıllar geçti) o günler geride kaldı ama o tartışma hâlâ yaşıyor zihnimde. demek ki bazı konular asla bitmiyor, sadece formdan forma giriyor.

bunu pek kimse anlamaz ama hayatın sürpriz yanı genelde hiç beklemediğin köşelerde durur. ben bu konuda çok zar attım, çoğunu kaybettim. ama bir gün, on yıl önce, hiç tanışmadığım birinin masasına oturup sohbet ettiğim için bugün burada olduğumu söyleyebilirim. küçük bir karar, küçük bir cesaret, bütün hayatı değiştirebiliyor. nereye gideceğini bilmeden yola çıkmak rastgelelik değil, kendine güven. hep aynı sokaktan dönen biri hiçbir yere ulaşamaz. ne söylediğimi anladıysan, yarın sabah farklı bir kahveye git ve dene.