eski sevgiliyle karşılaşmak

bilgisayarımda eski bir dosya buldum bugün; konuyla ilgili 10 yıl önceki notlarım. okurken yüzümde tebessüm oluştu. ne çok şey değişmiş, ne kadar az şey değişmiş aynı zamanda. (bkz: hayatın matematiği) gibi sonuçlar çıkıyor genelde. zamanın da kendi içinde bir tutarlılığı var işte.

bu konuda yıllar boyu çok şey gördüm ama hâlâ aklımdan çıkmayan birkaç ayrıntı var. ilk başta hiç dikkat etmedim, sonradan anladım ki mesele aslında çok daha derin. düşünüyorum da, yıllar sonra biri bana bunu hatırlatsa şaşırırım. bu yüzden buraya yazıyorum, belki başkalarının da hatırlamasına yarar.

kısa bir not olsun: bu meseleyi ilk duyduğumda yanlış anladığımı sonradan farkettim. söze nereden başlamalı, hangi tarafından tutmalı diye uzun süre düşündüm. çünkü konuyu doğru anlatabilmek için önce ona inanmak lazım, sonrasını okuyucu kendi tamamlıyor zaten. ben buraya sadece kendi gözlemlerimi yazdım, mutlak doğru aramayın.

biraz mizahi yaklaşayım. çünkü her şeyi ciddi anlatmak insanın canını sıkıyor bir süre sonra. ben de sıkıldım. konunun esprisi şuydu aslında: insan kendi kendine kalınca farklı oluyor. bunu fark etmek için bir hafta tatile çıkmak yeter de artar bile. denedim, biliyorum. dönüşte yine aynı insan oluyorsun ama biraz daha hafif.