evcimen ya da gezgin

bu mesele üzerine yıllardır düşünüyorum, çünkü babam da bu konuyu açıp dururdu. küçükken hiç anlamazdım, sadece dinler ve geçerdim. büyüdükçe bir gün kendimi onun cümlelerini birebir aynı tonla söylerken yakaladım, o gün şok oldum. demek ki bazı şeyleri sadece yaşayarak öğreniyoruz. okumanın, anlatılanın yetmediği bir kısım var hayatta. şimdi düşününce o senelerin değeri çok büyükmüş, kıymetini bilemedim. yazdıkça toparlıyorum belki, kim bilir; ama bir şey kesin: bu konuyu küçük bir entry'ye sığdırmak haksızlık olur.

geçen ay tatilde bunu düşündüm uzun uzun. dağ başında kendi kendime kalınca farklı düşünüyorum, denizde kalabalıkta farklı. nereye gittiğin önemli ama nasıl bir kafayla gittiğin daha önemli. bu yüzden tatil planlarken sadece yer değil ruh hâli de düşünülmeli.

açıkçası ben bu konuda ilk başta tereddütteydim. olaya farklı açılardan bakınca anladım ki mesele aslında çok daha derin. yıllar boyunca aynı şeyleri yazıyoruz ama her yeni nesil aynı tartışmayı baştan açıyor; belki bu da insanlık halidir.

spoiler veriyorum: bu konuda haklı olan kimse yok. iki taraf da inadından dolayı haklı görünmek istiyor, gerçekte ise ortada bir gerçek değil sadece duygu var. sözlük'te entry'leri bu yüzden okumayı seviyorum, çünkü dürüst duygular var burada.

bir gün arkadaşımla konuşurken bu konuda öyle güzel bir şey söyledi ki, üç ay aklımdan çıkmadı. "insan bir defa görür, sonra unutur," dedi. ben de ona katılıyorum şimdi. (bkz: bellek)