kütüphanede çalışmak

bu konuda yıllar boyu çok şey gördüm ama hâlâ aklımdan çıkmayan birkaç ayrıntı var. ilk başta hiç dikkat etmedim, sonradan anladım ki mesele aslında çok daha derin. düşünüyorum da, yıllar sonra biri bana bunu hatırlatsa şaşırırım. bu yüzden buraya yazıyorum, belki başkalarının da hatırlamasına yarar.

biraz mizahi yaklaşayım. çünkü her şeyi ciddi anlatmak insanın canını sıkıyor bir süre sonra. ben de sıkıldım. konunun esprisi şuydu aslında: insan kendi kendine kalınca farklı oluyor. bunu fark etmek için bir hafta tatile çıkmak yeter de artar bile. denedim, biliyorum. dönüşte yine aynı insan oluyorsun ama biraz daha hafif.

geçen hafta birinin bana anlattığı bir şeyle bağlantılı bunlar. konuyu açtığında önce gülümsedim, sonra ciddileştim. her şeyin nedeni bu mu acaba diye düşünmeye başladım. uzun yıllar süren bir alışkanlığı bir günde değiştirmek mümkün değil; ama küçük adımlarla başlamak gerek bence. siz ne düşünürsünüz bilmem, ama benim için bu konu yıllar içinde olgunlaştı.

tartışmalı bir mesele. ben tarafsız olmaya çalışıyorum genelde ama bu konuda fikrim çoktan netleşmiş durumda: insan kendisinin farkına vardığı oranda gerçektir. geri kalanı sadece dış görünüş, sözlük entryleri, sosyal medya paylaşımları, yani biçim. asıl mesele içerikte gizli. uzun lafın kısası, susan adamın aklı her zaman bir adım önde olur sanırım.