biraz mizahi yaklaşayım. çünkü her şeyi ciddi anlatmak insanın canını sıkıyor bir süre sonra. ben de sıkıldım. konunun esprisi şuydu aslında: insan kendi kendine kalınca farklı oluyor. bunu fark etmek için bir hafta tatile çıkmak yeter de artar bile. denedim, biliyorum. dönüşte yine aynı insan oluyorsun ama biraz daha hafif.
tartışmalı bir mesele. ben tarafsız olmaya çalışıyorum genelde ama bu konuda fikrim çoktan netleşmiş durumda: insan kendisinin farkına vardığı oranda gerçektir. geri kalanı sadece dış görünüş, sözlük entryleri, sosyal medya paylaşımları, yani biçim. asıl mesele içerikte gizli. uzun lafın kısası, susan adamın aklı her zaman bir adım önde olur sanırım.
eski dosyalarımı temizliyordum geçen hafta, 2008'den kalma bir not defteri buldum. içinde lise son sınıfta yazdığım üç dört sayfalık bir şey vardı, o zamanın aşkıma. okurken kıpkırmızı oldum, o ne kadar saf, ne kadar kelimeleri bilmeden kullanılan bir yazıydı. sonra düşündüm: hala bu kadar samimi yazıyor muyum? muhtemelen hayır. yıllar geçtikçe sözcükleri saklamayı öğreniyoruz, oysa o yıllarda kendimizi olduğu gibi koyabiliyorduk önümüze. bence yetişkinliğin en sinsi yan etkilerinden biri bu.
