bu konuda yıllar boyu çok şey gördüm ama hâlâ aklımdan çıkmayan birkaç ayrıntı var. ilk başta hiç dikkat etmedim, sonradan anladım ki mesele aslında çok daha derin. düşünüyorum da, yıllar sonra biri bana bunu hatırlatsa şaşırırım. bu yüzden buraya yazıyorum, belki başkalarının da hatırlamasına yarar.
kısa bir not olsun: bu meseleyi ilk duyduğumda yanlış anladığımı sonradan farkettim. söze nereden başlamalı, hangi tarafından tutmalı diye uzun süre düşündüm. çünkü konuyu doğru anlatabilmek için önce ona inanmak lazım, sonrasını okuyucu kendi tamamlıyor zaten. ben buraya sadece kendi gözlemlerimi yazdım, mutlak doğru aramayın.
sözlüğe ilk yazdığım entrylerden biri buydu sanırım. (bkz: hafıza yanılsaması) gibi ilk başlıklarımdan biri olmuştu. yıllar geçti, hâlâ aynı şeyleri yazıyorum aslında ama her seferinde biraz daha farklı bir gözle. olgunluk dediğin biraz da bu olsa gerek. tutuyorsun aynı sözleri, ama içleri başka anlamlarla doluyor.
konuyu yıllardır kafamda evirip çeviriyordum, sözlükte yazmak güzel bir vesile oldu. çevremde yaşananlar ister istemez beni etkiledi tabii. bazı entryleri okuyunca düşüncelerim netleşti. teşekkürler herkese, gerçekten.
sözlüğe ilk yazdığım entrylerden biri buydu sanırım. (bkz: hafıza yanılsaması) gibi ilk başlıklarımdan biri olmuştu. yıllar geçti, hâlâ aynı şeyleri yazıyorum aslında ama her seferinde biraz daha farklı bir gözle. olgunluk dediğin biraz da bu olsa gerek. tutuyorsun aynı sözleri, ama içleri başka anlamlarla doluyor.
ailem hep bu konuda farklı düşünürdü, bense tam tersini savunurdum. yıllar geçince anladım ki ikimiz de haklıydık aslında, sadece farklı yaşların gözünden bakıyorduk. şimdi onların yaşına gelince fark ettim. yaş ilerleyince fikrin değişmesi bir tutarsızlık değil, olgunlaşmadır.
geçen hafta birinin bana anlattığı bir şeyle bağlantılı bunlar. konuyu açtığında önce gülümsedim, sonra ciddileştim. her şeyin nedeni bu mu acaba diye düşünmeye başladım. uzun yıllar süren bir alışkanlığı bir günde değiştirmek mümkün değil; ama küçük adımlarla başlamak gerek bence. siz ne düşünürsünüz bilmem, ama benim için bu konu yıllar içinde olgunlaştı.
kısa bir not olsun: bu meseleyi ilk duyduğumda yanlış anladığımı sonradan farkettim. söze nereden başlamalı, hangi tarafından tutmalı diye uzun süre düşündüm. çünkü konuyu doğru anlatabilmek için önce ona inanmak lazım, sonrasını okuyucu kendi tamamlıyor zaten. ben buraya sadece kendi gözlemlerimi yazdım, mutlak doğru aramayın.
