sevgili ile alışveriş

bu mesele üzerine yıllardır düşünüyorum, çünkü babam da bu konuyu açıp dururdu. küçükken hiç anlamazdım, sadece dinler ve geçerdim. büyüdükçe bir gün kendimi onun cümlelerini birebir aynı tonla söylerken yakaladım, o gün şok oldum. demek ki bazı şeyleri sadece yaşayarak öğreniyoruz. okumanın, anlatılanın yetmediği bir kısım var hayatta. şimdi düşününce o senelerin değeri çok büyükmüş, kıymetini bilemedim. yazdıkça toparlıyorum belki, kim bilir; ama bir şey kesin: bu konuyu küçük bir entry'ye sığdırmak haksızlık olur.

geçen ay tatildeyken bir akşam sahildeki kahvede oturuyordum. yan masada yaşı 70'lere yaklaşmış bir adam ve eşi vardı, sessizce çay içiyorlardı. ben de hep yaptığım gibi insanları izlemeye koyuldum. yarım saatte bir kelime bile etmediler, sadece arada bakıştılar. o sessizlikte yıllar boyu birikmiş bir alışkanlık vardı; konuşmaya gerek bırakmayan bir anlayış. eve dönerken bu meseleyi bütün yol boyu düşündüm. evlilik bence biraz da bu sessizliğin kazanıldığı andan sonra başlıyor. öncesi flört, sonrası tanışma — gerçek evlilik o sessizlikte sayılır.

geçen ay tatilde bunu düşündüm uzun uzun. dağ başında kendi kendime kalınca farklı düşünüyorum, denizde kalabalıkta farklı. nereye gittiğin önemli ama nasıl bir kafayla gittiğin daha önemli. bu yüzden tatil planlarken sadece yer değil ruh hâli de düşünülmeli.

açıkçası ben bu konuda ilk başta tereddütteydim. olaya farklı açılardan bakınca anladım ki mesele aslında çok daha derin. yıllar boyunca aynı şeyleri yazıyoruz ama her yeni nesil aynı tartışmayı baştan açıyor; belki bu da insanlık halidir.