taraftar kim olmalı

anneannem ölmeden önce bana "hayatta en zoru kendine yalan söylememek" demişti. o zaman 14 yaşımdaydım ve bir tane bile yalan söylememiş olduğumu sanıyordum, dolayısıyla kelimenin ağırlığı anlamadan kulağımdan girdi diğer kulağımdan çıktı. 30'lu yaşlara gelince o cümle gerçek anlamıyla baştan aklımda belirdi. demek ki bazı sözler vakte ihtiyaç duyuyor, hemen anlaşılmıyor. ben hala onun bana bıraktığı cümleyi sindirmeye çalışıyorum, sanırım çok uzun sürecek. herkesin böyle bir cümlesi vardır mutlaka, eninde sonunda hayat ona getirir.

sabah haberde bir şey duydum, doğrudan konuyla bağlantılı: insan kendi hatasını fark ettiği gün gerçek olgunluğa erişiyor. ne kadar geç fark edersek o kadar pahalı ödüyoruz. neyse, bu da geçer gibi söylenir hep ama bazen gerçekten geçmez.

açıkçası ben bu konuda ilk başta tereddütteydim. olaya farklı açılardan bakınca anladım ki mesele aslında çok daha derin. yıllar boyunca aynı şeyleri yazıyoruz ama her yeni nesil aynı tartışmayı baştan açıyor; belki bu da insanlık halidir.