tatil için anadoluda küçük bir kasaba

konuyu yıllardır kafamda evirip çeviriyordum, sözlükte yazmak güzel bir vesile oldu. çevremde yaşananlar ister istemez beni etkiledi tabii. bazı entryleri okuyunca düşüncelerim netleşti. teşekkürler herkese, gerçekten.

biraz mizahi yaklaşayım. çünkü her şeyi ciddi anlatmak insanın canını sıkıyor bir süre sonra. ben de sıkıldım. konunun esprisi şuydu aslında: insan kendi kendine kalınca farklı oluyor. bunu fark etmek için bir hafta tatile çıkmak yeter de artar bile. denedim, biliyorum. dönüşte yine aynı insan oluyorsun ama biraz daha hafif.

bilgisayarımda eski bir dosya buldum bugün; konuyla ilgili 10 yıl önceki notlarım. okurken yüzümde tebessüm oluştu. ne çok şey değişmiş, ne kadar az şey değişmiş aynı zamanda. (bkz: hayatın matematiği) gibi sonuçlar çıkıyor genelde. zamanın da kendi içinde bir tutarlılığı var işte.

sözlüğe ilk yazdığım entrylerden biri buydu sanırım. (bkz: hafıza yanılsaması) gibi ilk başlıklarımdan biri olmuştu. yıllar geçti, hâlâ aynı şeyleri yazıyorum aslında ama her seferinde biraz daha farklı bir gözle. olgunluk dediğin biraz da bu olsa gerek. tutuyorsun aynı sözleri, ama içleri başka anlamlarla doluyor.

biraz mizahi yaklaşayım. çünkü her şeyi ciddi anlatmak insanın canını sıkıyor bir süre sonra. ben de sıkıldım. konunun esprisi şuydu aslında: insan kendi kendine kalınca farklı oluyor. bunu fark etmek için bir hafta tatile çıkmak yeter de artar bile. denedim, biliyorum. dönüşte yine aynı insan oluyorsun ama biraz daha hafif.

ailem hep bu konuda farklı düşünürdü, bense tam tersini savunurdum. yıllar geçince anladım ki ikimiz de haklıydık aslında, sadece farklı yaşların gözünden bakıyorduk. şimdi onların yaşına gelince fark ettim. yaş ilerleyince fikrin değişmesi bir tutarsızlık değil, olgunlaşmadır.