geçen hafta tatilden döndüm. yolda gelirken bu meseleyle ilgili uzun uzun düşündüm. otobüsün arka koltuğunda kulaklığım takılı, dışarıyı izleyerek anladım ki sözlük entryleri benim için bir tür dış ses gibi çalışıyor: kendi yargılarımı sınamak için. kimseye söylemediğim bir şey olduğunda yine de buraya yazıyorum sanırım. (bkz: anonim itiraf)
kısa olsun: bu konuda haklı olduğumu düşünüyorum. neden, çünkü deneyimledim. başkalarının fikirleri kıymetlidir ama deneyim deneyimdir.
yıllarca kütüphanede çalıştım, ders verdim, kitap yazdım — ama bu konuda hiçbir akademik kaynak benim deneyimimi tam karşılayamadı. çünkü bu konunun bilgi tarafı kolay, asıl zor olan hissetme tarafı. birine "şöyle hisset" diyemiyorsun. kendin yaşamadan, dışarıdan biri sana anlatamaz. son birkaç yıldır öğrencilerime tavsiyem hep aynı oldu: kitabı kapat, dışarı çık, bir hafta sonra geri dön. yaşamadan öğrenilen şeyler insanı bir yerden öteye taşımıyor; sadece kendini bilmiş gibi gösteriyor. fark ettim ki olgunluğun en büyük testi alçakgönüllülük.
