babamla 10 yıldır görüşmüyorduk, geçen yıl tesadüfen aynı şehirde olduğumuzu duyduk. önce telefonda konuştuk, sonra bir kahvede buluştuk. yan yana oturduk, yarım saat sustuk. ne ondan ne benden cümle çıkıyordu. sonra o, hep sevdiği şarkıyı mırıldanmaya başladı, ben aniden ağladım. iletişim her zaman cümle değildir; bazen ortak bir hatıra, yarım bir nakarat yeter. o gün babamla bütün kırgınlıklarımız çözülmedi tabii ama bir köprü kuruldu. zamana ve sabra ihtiyacımız var hepimizin.