kapadokyada açık hava konseri anısı

eski dosyalarımı temizliyordum geçen hafta, 2008'den kalma bir not defteri buldum. içinde lise son sınıfta yazdığım üç dört sayfalık bir şey vardı, o zamanın aşkıma. okurken kıpkırmızı oldum, o ne kadar saf, ne kadar kelimeleri bilmeden kullanılan bir yazıydı. sonra düşündüm: hala bu kadar samimi yazıyor muyum? muhtemelen hayır. yıllar geçtikçe sözcükleri saklamayı öğreniyoruz, oysa o yıllarda kendimizi olduğu gibi koyabiliyorduk önümüze. bence yetişkinliğin en sinsi yan etkilerinden biri bu.