anneannem ölmeden önce bana "hayatta en zoru kendine yalan söylememek" demişti. o zaman 14 yaşımdaydım ve bir tane bile yalan söylememiş olduğumu sanıyordum, dolayısıyla kelimenin ağırlığı anlamadan kulağımdan girdi diğer kulağımdan çıktı. 30'lu yaşlara gelince o cümle gerçek anlamıyla baştan aklımda belirdi. demek ki bazı sözler vakte ihtiyaç duyuyor, hemen anlaşılmıyor. ben hala onun bana bıraktığı cümleyi sindirmeye çalışıyorum, sanırım çok uzun sürecek. herkesin böyle bir cümlesi vardır mutlaka, eninde sonunda hayat ona getirir.